Kopiec Kościuszki

Usypany został na Wzgórzu św. Bronisławy (dojście ul. św. Bronisławy i al. Waszyngtona). Prace rozpoczęto 19 października 1820 r., a zakończono 25 października 1823. Kopiec mierzy 34,1 m wysokości i zawiera ziemię z pól bitewnych Powstania Kościuszkowskiego (Racławice, Maciejowice i Dubienka) oraz amerykańskiej wojny niepodległościowej. W połowie XIX wieku Austriacy otoczyli kopiec fortyfikacjami, w których w 1977 r. urządzono hotel. W pogodne dni z tarasu na szczycie kopca roztacza się wspaniała panorama Krakowa.


Kopiec Józefa Piłsudskiego

Zwany Kopcem Niepodległości, największy ze wszystkich. Zajmuje 0,76 ha powierzchni, ma 35 m wysokości, średnica podstawy wynosi 111 m. Usypano go na wzgórzu Sowiniec (358 m n.p.m.) w Lesie Wolskim. Prace rozpoczęto 6 sierpnia 1934 r., w 20. rocznicę wymarszu z Krakowa 1. Kompanii Kadrowej Legionów, a zakończono 9 lipca 1937. Po II wojnie światowej komunistyczne władze celowo dopuściły do dewastacji kopca. Jego naprawą zajął się, powołany w 1980 r., komitet opieki nad kopcem.


Kopiec Wandy

Wznosi się niedaleko muru otaczającego Hutę im. Tadeusza Sendzimira (ul. Ujastek). Mierzy 14 m wysokości, średnica podstawy - 45 m. Powstał prawdopodobnie w VII wieku. Według legendy, stanowi mogiłę Wandy, córki mitycznego księcia Kraka. W 1890 r. na szczycie kopca ustawiono kamiennego orła według projektu Jana Matejki.


Kopiec Krakusa

Został usypany na Krzemionkach (okolice ul. Wielickiej) w VII wieku. Mierzy 16 m wysokości. Legenda głosi, że to mogiła założyciela Krakowa - księcia Kraka. Kopce Krakusa i Wandy przypuszczalnie służyły swym budowniczym jako miejsca kultu lub strażnice.


Zobacz także: KOPCE W KRAJOBRAZIE KULTUROWYM POLSKI