18 listopada w godzinach 11.00‑13.00 zapraszamy na godziny dla mediów w związku z odsłoną nowego projektu Muzeum Etnograficznego, w którym będziemy zapraszać współczesnych artystów do komentowania codzienności. Jako pierwszą w tym cyklu zaprezentujemy wystawę Agnieszki Lasoty „Więzi”. Wystawa jest częścią programu przygotowanego na Jubileusz Stulecia Muzeum Etnograficznego w Krakowie (1911-2011), realizowanego w ciągu całego roku pod hasłem "Sto i pół".

Dlaczego w muzeum etnograficznym pojawia się sztuka współczesna? Dlatego, że umie ona wiele powiedzieć o naszej codzienności, a przecież życiem codziennym zajmuje się etnografia. Sztuce współczesnej będziemy cyklicznie oddawać głos wewnątrz obecnej wystawy stałej. Ten kontrapunkt dla kultury tradycyjnej będzie jednocześnie nowym z nią dialogiem.

Inspiracją do powstania wystawy była diagnoza postawiona przez Marię Rogaczewską, mówiąca o tym, że: W stosunkowo krótkim czasie, czyli w okresie dojrzewania jednego pokolenia, miliony jednostek [w Polsce] nauczyły się samodzielności, planowania swojego życia, inwestowania w siebie i swoje dzieci, nowych wzorów edukacji, pracy, stylu życia, konsumpcji, rozrywki, korzystania z nowych mediów cyfrowych. Natomiast równie spektakularnej rewolucji jak nie było, tak nie ma w sferze relacji międzyludzkich: nie ufamy sobie nawzajem, jesteśmy na co dzień nieuprzejmi, nie dbamy o estetykę miejsc publicznych, uważamy, że uczciwość dotyczy przede wszystkim najbliższej rodziny, jesteśmy bardzo mało solidarni, mało zorientowani na dobro wspólne, czyli większe niż dobro najbliższych krewnych.

(„Indywidualizacja społeczeństwa polskiego”, [w:] W poszukiwaniu portretu Polaków, Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową, 2009)

Z folderu do wystawy:

Obok izb podhalańskiej i krakowskiej, stanowiących część wystawy stałej, gość Muzeum Etnograficznego będzie mógł wejść do kolejnego wnętrza mieszkalnego: współczesnego pokoju z jednorodzinnej willi. To przewrotna kontynuacja tradycji konstruowania w Ratuszu przestrzeni mających być świadectwem tego, jak żyli/żyją ludzie. Nowe wnętrze jest poniekąd, tak jak pozostałe, świadectwem toczącego się w nim życia i choć nie spotykamy jego mieszkańców, dostrzegamy znaki ich codziennej obecności.

W najnowszej instalacji Agnieszki Lasoty wnętrze staje się tekstem do odczytania dla kogoś z zewnątrz, kto próbuje znaleźć zostawione tam (przez mieszkańców czy/i przez artystkę) znaki – przedmioty, które w iluzorycznej przestrzeni stają się puste, bo odcięte od kontekstu. To odczytywanie jest procesem nadawania im sensu i wypełniania treścią. W tym znaczeniu tekst do odczytania jest jednocześnie tekstem do napisania.

Agnieszka Lasota zaprasza odbiorcę do pustego de facto pomieszczenia, w gruncie rzeczy zostawiając go samego z sobą, samego w sobie. W ten sposób, swoją nieoczywistą diagnozą, prowokuje go przede wszystkim do głębokiej refleksji nad opozycją realne–wyobrażone, skłania do stawiania niełatwych pytań, które mogą prowadzić do redefinicji podstawowych pojęć, do podejmowania myśli o uniwersalnych wartościach, o ich miejscu w nowoczesności. Artystka kwestionuje to, co wydaje się naturalne, oczywiste i ustalone, podważa pozornie niewzruszone hierarchie ważności i idące za nimi wybory, a przez to prowokuje do nowych odpowiedzi na stawiane przez nią kwestie, do nowej rozmowy z samym sobą.

Dorota Gruszka

AGNIESZKA LASOTA ukończyła wydział Architektury Wnętrz na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (1996 r.) oraz podyplomowe studia w Istituto Europeo di Design w Mediolanie (2006 r.).

Artystka traktuje jako punkt wyjścia dla swoich późniejszych realizacji doświadczenie zdobyte w pracy w korporacjach (pracowała m.in. jako dyrektor kreatywny w Fashion TV Polska). Obecnie, posługując się językiem z pogranicza designu i nowych mediów, stawia wielopoziomową diagnozę współczesnego społeczeństwa. Centralnym, powracającym niemal obsesyjnie motywem jej twórczości jest przedmiot jako materialny ślad kreowanych sztucznie potrzeb człowieka.

Uczestniczyła w licznych wystawach, targach i festiwalach designu, m.in. w Warszawie, Łodzi, Krakowie, Berlinie, Mediolanie, Londynie, Brukseli. Mieszka w Warszawie.

Wybrane projekty:

- Meble z Pamiecią (2008)

- Lampa Wiecha (2009)

- Autoportret (2009)

- Słoneczko (2010)

- …A ten pokój bedzie pusty (2010-2011)

Więcej informacji: www.agnieszka-lasota.pl